Το είχα πάντοτε παράπονο. Ζεις στην Αθήνα και μια ταινία για την Αθήνα δε βλέπεις, ένα βιβλίο για την Αθήνα δε διαβάζεις. Τα περισσότερα αποστειρωμένα, λες και λαμβάνουν χώρα σε κάποιο άλλο σύμπαν. Έβλεπες τις παλιές ελληνικές ταινίες και αναγνώριζες: εδώ η Πλάκα, εδώ η Καστέλλα, εδώ το Μικρολίμανο, παρεκεί το Σύνταγμα. Μετά χάσαμε τον προσανατολισμό μας, ήρωες που κινούνται σε σύμπαντα που δεν ξέρεις που είναι. Γιατί; Εδώ δεν ζω; Εδώ δεν κινούμαι; Για το τώρα δεν θέλω να μιλήσω; Ευτυχώς αυτό αλλάζει τα τελευταία χρόνια. Η Χώρα Προέλευσης ψιλοκατάφερε με τη Θεσσαλονίκη να φτιάξει μια «ταινία πόλεων» όπως έχουν πει πολλοί. Ο Άγγελος Φραντζής έφτιαξε μια εξαιρετική ταινία πριν από μερικά χρόνια, όπου μια σουρεαλιστική Αθήνα αποτελεί το «σκηνικό» για τις περιπέτειες των πρωταγωνιστών του. Ο λόγος για το Όνειρο του Σκύλου, φυσικά. Και ο Δεκαπενταύγουστος του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.
Τελευταία προσθήκη το Wasted Youth. Ένας «κινηματογραφικός» χάρτης της Αθήνας. Βόρεια προάστεια, συρμοί του τραίνου. Σύνταγμα και σκέιτ στα σκαλιά, άραγμα και σουβλάκια στην πλατεία Μοναστηρακίου, βόλτες στου Φιλοπάππου. Γκάζι. Κ-44. Επιτέλους. Μια ταινία που μιλά για την Αθήνα από την Αθήνα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου