Κι όμως είμαι ακόμα εδώ...

...εγώ και μερικές ακόμα εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίοι. Πήγαμε χτες βολτίτσα στο Θησείο και γινόταν ο κακός χαμός!! Λες και ήταν Σάββατο βράδυ Ιουνίου ένα πράγμα.. Είδαμε τους Grand Avenue στη πλατεία Αγίων Ασωμάτων, ωραίο συγκροτηματάκι, ωραίες φωνές, ωραία τραγουδάκια.

Read more »

Μαρίνα Φλοίσβου

Παρκάρουμε το αμάξι και κατεβαίνουμε. Κοιτάζω απέναντι. Τι είναι αυτό;; Ένα νησί στο κέντρο της Αθήνας;;

Είμαστε στη Μαρίνα Φλοίσβου. Μετά από πρόταση φίλης και υπενθύμιση δική μου. Δίπλα η θάλασσα. Απέναντι μια σειρά φανάρια με άσπρο φως, ένα πλακόστρωτο, καφετέριες, εστιατόρια και μπαράκια.

Κάνουμε βόλτα. Παιδάκια με μπάλες και ποδήλατα ζουζουνίζουν γύρω μας. Μου θυμίζει διακοπές το σκηνικό. Κάνουμε μια δυο βόλτες και στη συνέχεια καθόμαστε σε ένα μπαράκι. Due Cavalieri το λένε και είναι θαμμένο στα γαλάζια.

Μου αρέσουν όλα: τα κεριά του, τα τραπέζια του, η μουσική του.

Μας φέρνουν τα ποτά. Και πάνω που αρχίζουμε να λέμε ότι ξέχασαν τους ξηρούς καρπούς, έρχεται ένα πιάτο με φρυγανισμένα κομματάκια ψωμιού και γιαούρτι. Το τσακίζουμε. Ακολουθεί πατάτα ψητή με γιαούρτι και πάπρικα. Την τρώμε και αυτήν. Συνεχίζουμε με αμύγδαλα, κάπως περίεργα. Να σημειώσω ότι τίποτα από αυτά δεν έχουμε παραγγείλει;

Σταματάμε να τρώμε γιατί όσο τρώμε τόσο θα μας φέρνουν. Κάνουμε βόλτα δίπλα στα -ιταλικής;- αισθητικής μαγαζιά. Μαρκάρουμε μαγαζιά για την επόμενη φορά που θα ρθούμε.

Ο κόσμος έχει μαζευτεί. Πολλοί εχουν πάρει το ποτό τους και έχουν κάτσει στα σκαλάκια δίπλα στη θάλασσα. Μ'αρέσει αυτό. Την επόμενη φορά θα ακολουθήσω το παράδειγμά τους. Θα πάω πριν και θερινό στο Cine Φλοίσβος.

Πριν μπω στο αυτοκίνητο κοιτάζω άλλη μία τη μαρίνα. Γυρίζω και κοιτάζω το σπίτι μου, πίσω, πάνω στο λόφο. Με καθησυχάζει η παρουσία του. Τελικά δεν είμαι σε νησί.

Read more »

Ο ψεύτης στο Γκάζι

Το ντάπα-ντούπα δεν το αντέχαμε. Είναι Παρασκευή βράδυ και στην πλατεία έχει event. Εμείς θέλουμε να πιούμε ένα ποτάκι, είμαστε μετά τη δουλειά, να πούμε μια κουβέντα και να πάμε για ύπνο...
Το A Lier Man (Ο Ψεύτης) φαντάζει ιδανικό. Χωμένο μέσα σε ένα στενάκι στο Γκάζι, δεν ξέρω που το ανακάλυψε. Μου λέει ότι μπήκε μέσα μια βροχερή μέρα... στεκόμαστε σε ένα πάσο, παραγγέλνουμε τα ποτά μας. Είναι κουκλίστικο. Έχει δύο αίθουσες και ένα διάδρομο, η μια πιο φωτεινή, ή άλλη λίγο πιο σκοτεινή για πιο ήρεμες και ρομαντικές καταστάσεις (φαντάζομαι). Τραπεζάκια για φαγητό. Κανείς δεν τρώει όμως, όλοι έχουν έρθει για ποτό.
Στους τοίχους φωτογραφίες. Παιδιά και ενήλικες από όλο τον κόσμο. Κι όμως πιο πολύ Κυκλάδες θυμίζει το ντεκόρ. Η μουσική lounge, κυλάει ευχάριστα στα αυτιά... Ο κόσμος ωραίος. Κι αυτό γιατί παραέξω, στα πιο προσβάσιμα μαγαζιά, είναι άλλος ο κόσμος. Το Γκάζι είναι τρέντι και πάνε πλέον όλοι.
Παράπονα δεν είχα. Ένα μόνο. Ερχόταν κόσμος για ποτό και έφευγε γιατί δεν είχε χώρο. Κι αυτό γιατί τα τραπέζια μέχρι τη 01:00 ήταν για φαγητό. Μόνο που -τουλάχιστον τη βραδιά που πήγα- κόσμο για φαγητό δεν είχε. Μήπως -λέω τώρα- να υπήρχε λίγο παραπάνω χώρος για όσους θέλουν να πιουν;

Read more »

Έκθεση

Έπαθα κατάθλιψη. Πού πήγε η υπόλοιπη; Πού είναι η έκθεση που τόσο αγαπήσαμε/αγάπησα;;; Δεν ξέρω αν ήταν τα μικρά παιδικά μου βήματα, ή ίσως η αναμονή, αλλά η έκθεση παλιά μου φαινόταν τεράστια. Θυμάμαι υπήρχε ειδικό χαρτζηλίκι από τον μπαμπά. 20 ευρώ για βιβλία. Τότε που τα βιβλία ήταν φτηνότερα και η λαχτάρα γι'αυτά μεγαλύτερη.

Χτες βρέθηκα ξανά στην έκθεση βιβλίου στο Πασαλιμάνι. Σε ένα τέταρτο την είχα δει όλη. Έψαχνα να βρω τα υπόλοιπα περίπτερα, αλλά πουθενά. Σε μια άλλη έκθεση στην αγαπημένη Διονυσίου Αεροπαγίτου ένας από τους εκδότες μας είχε πει ότι δεν έρχονται Πειραιά. Προβλήματα με το Δήμο.. Δεν υπάρχει πάρκινγκ, παίρνουν κλήσεις, η έκθεση δεν διαφημίζεται με αποτέλεσμα οι πωλήσεις να είναι μικρές.

Κι όμως είναι τόσο όμορφη, έτσι όπως περπατάς κοντά στη θάλασσα με τα φώτα από τα ιστιοπλοϊκά να καθρεφτίζονται στο νερό...

Μία έκκληση: μην αφήσετε την έκθεση να πεθάνει! Είναι πραγματικά κρίμα.. κι αν δεν το κάνει κάποιος για μας, ας το κάνει για τις παιδικές μας αναμνήσεις.. αυτές που έκαναν την έκθεση να μοιάζει (ή να είναι) τεράστια.

ΥΓ. Εγώ πάντως τα βιβλία μου τα πήρα.. Σώτη Τριανταφύλλου και Χαρούκι Μουρακάμι... η συνέχεια to a bookstore near you!!

Read more »

Escoba

Μου αρέσει πολύ το Escoba στο Κεφαλάρι.
Γενικά μου αρέσουν τα Β.Π. βρίσκω ότι έχουν μια ανακουφιστική ειλικρίνια σε σχέση με αρκετά στέκια των νοτίων προαστείων. Είναι λιγότερο pretentious -ας μου επιτραπεί η έκφραση. Το Escoba μου φαίνεται τέλειο: Τέλεια μουσική (λίγο τζαζίστικη, λίγο lounge, λίγο μέινστριμ...), τέλειο φαγητό (μεξικάνικα πιάτα ως επί το πλείστον) και πολύ ωραία κοκτέιλ. Μες το πράσινο χωμένο στην πλατεία του Κεφαλαρίου.. και πολύ ξύλινο.
Για μένα που μένω κοντά σε θάλασσα, το «βουνό» μου φαίνεται ανακουφιστικό φορές φορές. Ειδικά τώρα στις διακοπές. Ασε που το έχω συνδέσει με super αναμνήσεις (και το βουνό γενικά και το Escoba ειδικά).

Πατριάρχου Μαξίμου 1, Κεφαλάρι

Read more »

Λουλούδια

Πότε ξεφύτρωσαν αυτά εκεί; Σαν να με κοιτάζουν με παράπονο που δεν τα έχω προσέξει.. Κόκκινα, κίτρινα, μοβ... τριανταφυλλιές στο κέντρο του Πειραιά, απέναντι από το σκάκι και την πλατεία Κοραή. Όλη μου τη ζωή μένω εδώ, μα να μην τα έχω προσέξει;

Υπέροχα τα τριαντάφυλλα. Κουνιόντουσαν με το θρόισμα του αέρα, ευωδίαζαν το χώρο, άφηναν να φανεί η χάρη τους...

Και επειδή ζήλεψα σκέφτομαι να περάσω κι εγώ μια βόλτα από την Ανθοκομική Έκθεση Κηφισιάς που ξεκίνησε χτες για να πάρω μια τριανταφυλλιά να στολίσω το σπίτι μου..

Read more »

Αμείλικτη..

Μερικές φορές η Αθήνα είναι μια αμείλικτη πόλη. Δεν λέω τότε που γεμίζει με αυτοκίνητα, κόσμο και καυσαέριο, τότε που δεν την αντέχεις, αλλά άλλες στιγμές. Κάτι βράδια που δεν σε χωρά ο τόπος που θέλεις να εξαφανιστείς και ξέρεις ότι δεν σου φταίει η Αθήνα αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός, αλλά λες ότι φταίει η Αθήνα (τι παραλήρημα κι αυτό που με πιάνει ώρες- ώρες;)

Αυτές τις σκέψεις τις έκανα στο Φάληρο, στα Village. Ξέρετε εκεί που είναι και τα Media Markt. Για καφεδάκι πριν στα Φλόκα, μετά ταινία στο σινεμά και μετά ένα ποτό σε ένα μαγαζί που δεν θυμάμαι το όνομά του. Έχει γρασίδι και μεγάλα ψηλά κτίρια με παράξενη αισθητική. Αλλά και μια κλειστοφοβική αίσθηση. Ένα κάτι που σε πνίγει.

Είναι βολικοί αυτοί οι πολυχώροι αν μη τι άλλο. Σε στεναχωρεί που είναι κάπως σαν μικρογραφία, που είναι όλα μαζί μαζωμένα, θα θελες να μπεις στο αμάξι και να πάρεις τους δρόμους, να πας για σινεμά στο κέντρο και μετά στο Κεφαλάρι για ποτό, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν τα κάνει λιγότερο βολικά..

Read more »